Ik nomineer Monique van Heist en haar seizoensoverschrijdende modecollectie hellofashion, vanwege de speelse en onderzoekende werkwijze en de manier waarop zij daarmee het fenomeen mode dicht bij de mens brengt.

hellofashion is in mei 2009 gelanceerd, naar eigen zeggen uit onvrede met ’Van Heist’s voorgaande manier van werken – thematisch, ‘steeds vanuit nul’, en gejaagd. De werktitel ‘hellofashion’ werd het nieuwe label. Op papier bestaat hellofashion uit twee A4’tjes met een lijst van honderd kledingstukken en accessoires. Het documenteren van de kledingstukken gebeurt met een vaste fotograaf en styliste en bij de modellen thuis. Modellen worden in Van Heists netwerk gescout of kunnen zich aanmelden voor de fotoshoot. Zij worden gefotografeerd met zowel de kleding uit de collectie van hellofashion als die uit de eigen garderobe. Dat geeft de beelden een trefzekere spontaniteit, een belangrijke kwaliteit die Van Heist naast vakmanschap (‘Het moet gewoon goed in elkaar zitten!’) nastreeft.

Per seizoen bekijkt Monique van Heist welke onderdelen ze gedurende één of meerdere seizoenen weg wil laten, en met welke stukken ze de collectie verder uit wil breiden. Alle onderdelen zijn in patroon en aantal van tevoren vastgelegd, terwijl materiaalkeuze en tint van tijd tot tijd wisselen. Met de groeiende collectie stelt de ontwerpster de vergankelijkheid van het heersende modebeeld aan de kaak. Echter, ze bestudeert ook de werking van haar kledingstukken en accessoires op de winkels en op haar kopers bewust. ‘Ik vind het belangrijk dat hellofashion het commercieel goed doet. Mijn kleding hoort in de kledingkast van mensen.’ Daarnaast roept de jarenlange collectie de pragmatische vraag op: wanneer is een garderobe compleet? En waar houdt hellofashion zelf op? Van Monique van Heist mag hellofashion ‘misschien op een gegeven moment van iedereen worden.’ Op dit moment bekijkt Van Heist de mogelijkheid om gastontwerpers uit te nodigen om de lijn langzaamaan uit handen te geven. Ooit – ‘misschien heel snel al’– wil hellofashion ook een boek worden: een studie naar de inhoud van de garderobes van haar netwerk. hellofashion is geen statisch, in de tijd begrensd ontwerp – het groeit met de maker en met haar publiek mee.

In haar eerste solotentoonstelling in 2010 heeft Monique van Heist haar hellofashion werkwijze getoetst aan de museale collectie van het Zeeuws museum. Op uitnodiging van Christie Arends die haar carte blanche gaf, heeft Monique letterlijk het museum ingelijfd. Medewerkers, veelal Zeeuwen, werden op de foto gezet voor de catalogus. De collectie werd verweven met gerelateerde items uit de collectie van het museum – voor even ontmoette het verleden het heden.

Atelier, winkel en kledingkast: binnen deze driehoeksverhouding zoekt hellofashion met succes de nuances van de mode op. Dit gebeurt op een prettig gestoorde en tegelijk onderbouwde wijze: binnen de duurzame kaders van de collectie is er speelruimte. Het is bewonderenswaardig hoe Monique haar ontwerpen tot in de details uitwerkt - de stukken, de beelden die ze regisseert, haar studio - ze ademen een zelfde overgave uit. Overgave aan fun èn vakmanschap Deze combinatie van zelfreflectie, speelsheid en evolutie leveren een meer dan geslaagd totaalontwerp op dat letterlijk dicht op de huid zit.

Credits
Subsidie: Fonds BKVB, Stichting Colab
Publiciteit: Jan Schoon / Schoondenboer.nl
Fotografie portretten: Daan Brand
Fotografie stills: Ingmar Swalue
Styling: Caroline Fuchs
Grafisch ontwerp: Jacky-O
Patronen en uitvoering samples: Iniy Sanchez, Sacha Mekel, Maria Jobse, Marije Hellwich
Assistent productiebegeleiding: Tim de Jong
Sales: Jane-Agents
Zakelijk advies: Ouke Arts
Juridisch advies: Tim Rosendahl
Alle verkooppunten, alle mensen die geposeerd hebben voor de catalogus van hellofashion, iedereen die moniquevanheist draagt
Henk en Ria van Heist
www.moniquevanheist.com